başlarken

"adını sordular, söylemedim münevver" 

ben ne zaman derli toplu, sağlam bir yazı yazmaya kalksam ilk önce bir dize durdurur beni. gerçi benim her zaman kafamda dönen bir dize mutlaka vardır. yazmaya başladığımda da sanırım ki o dize bazı ön bilgiler verecek ama yok, öyle olmaz. 

"iman ettik demenizle, imtihan edilmeden bırakılacağınızı mı sandınız?" diyene iman edişim işlerimi kolaylaştırıyor, omuzuma kuvvet veriyor. biliyorum, imtihan edecek. biliyorum, kolay olmayacak. neyi hedeflersen ona göre yüklenirsin azığını ki yolun ortasında aç bi-ilaç kalmayasın. ben azığımı eksik koydum. o'na zulmü isnat edemem, haşa, kendi kendime ettim ne ettimse. yani diyorum ki imtihanı geçemedim. imtihanı geçememek de bir imtihan çeşidiyse, yani yenilgiden sonra da yeni bir sefer varsa, azıksızım. yiyeceğimi çoktan yedim. ya yolda merhamet edip benimle heybesindekini bölüşecek birine rastlayacağım ya da meryem'e gelen mucize: "bu rabbimdendir." 

rabbim, ben yenildim. kendim ettim ama sendendir. senin yazdığından başkası başıma gelmez. medet kıl, atlatayım. medet kıl da devam edeyim yola. burada kalmak istemiyorum. tut elimden, gideyim. tut elimden de başlayayım yeniden. 

"adını sordular, söylemedim" 

çünkü adını ben de bilmiyorum. beni burada bırakmayacak olan, bana bir yoldaş mı gönderecek, gökten bir sofra mı indirecek yoksa hiç bilmediğim tahmin etmediğim yerden mi verecek rızkımı, bilmiyorum. adını bilmiyorum. ama beni burada bırakmaz. biliyorum. 

"ben rabbime gidiyorum, o bana yol gösterecektir."

(saffat suremiz, 99. âyet-i kerîme) 

-sure isimlerine, ayet numaralarına hürmeti sena vakfından öğrendim. allah sena vakfından razı olsun.-