aşkı seçiniz.

 "aşkı seçiniz." diyor fethi bey, dostluk üzerine söyleşisinde. "günahlarınız dahi aşk içinde olsun, şevk içinde olsun." meseleye fıkhî açıdan ve direkt olarak bakıldığında son derece tehlikeli bir söz gibi görünüyor bu. günah, aşk içinde olmaz. hele şevkle, hiç olmaz. günah işlerken mü'min, mü'min değildir çünkü. günaha engel olamadığında, yerin dibine batası nefsi susturamadığında hatta o içinde bulunduğun halden nefs dahi rahatsız olduğunda...  şevkten nasıl bahsedeceksin? şevk, fizikî ve fizikötesi tüm azaların seni bir şeyi yapmaya iterken duyduğun şeyken; bir yanın seni durdurmaya çalışır, diğer yanın dur(a)mayışına küfrederken şevki nereye koyacaksın? 

yapacağını yaptın, her ne ise battığın sonuna kadar daldın içine. çırpınış başladı. çıkman gerekiyor artık oradan, daha fazla imandan ayrı kalamazsın. mü'min libasını giymen gerekiyor. çıktın, üstünü başını silkeledin, üstün hâlâ çamur: "bunun için miydi?" burada fethi bey'in sözü anlaşılır olmaya başlıyor. şevk yok, aşk yok. cesedinle girdin bir savaşa. ol hâlık-ı zul-celâl'i incittin. aşk değildi sebebin, şevkin destekçin değildi. "neden yaptın?" diye sorsa cevabın yok. cevabında aşk olmayan bir suç işledin. cevabında aşk olsa o suçu işlemezdin! aldanışına bir kılıf giydir şimdi. ne içindi, diye sor kendine. bulamazsın. âşık olanın o'nu incitmeye sebebi yoktur çünkü. âşık olanın o'ndan başkasına şevki yoktur. şimdi sor. o muazzam gün geldiğinde zaten sorulacak olanı, şimdiden kendin sor: 

"gök yarıldığında, yıldızlar dağılıp döküldüğünde, denizler fışkırtıldığında, kabirler alt üst edildiğinde; (her) nefis (yapıp) öne sürdüğünü, (yapmayıp) bıraktığını (görüp) bilecek.

ey insan! bol kerem sahibi rabbine karşı seni ne aldattı?" | infitar sûremiz, 1-6. âyet-i kerîmeler